เธอคนเดียวที่ห่วงใยถึงกัน 
เธอคนเดียวที่เปลี่ยนแปลงฉันให้เข้าใจ
ว่ารักจริงๆ ที่แท้เป็นไง
ให้รู้ว่ามันคือสิ่งที่สวยงาม

เป็นดวงตาให้กันยามมืดมน
เป็นดังลมคอยโบกเวลาที่ร้อนใจ
เหมือนเสียงดนตรีที่ก้องในใจ
รู้ไหมว่าเธอคือสิ่งที่สวยงาม

ยิ่งทำให้รัก รักเธอมากขึ้นทุกวัน
ยิ่งนับวันก็มีแต่ยิ่งซึ้งใจ
ขอรักจริงๆ เท่าที่ฉันมี
ให้ถึงความดีที่เธอให้มา
ยิ่งนานยิ่งรักเธอ

ในเวลาที่ห่างกันแสนใจ
ยังมีเธอปรากฎในใจใกล้ๆ กัน
ให้รู้สึกอุ่นทุกๆ คืนวัน
เหมือนฉันนั้นมีเธออยุ่ข้างๆ กาย

ถึงแม้ให้เธอเป็นดังลมหายใจ
ฉันรู้ว่าเธอคงไม่ต้องการ
เพราะรู้ว่าเธอเองไม่เคยเรียกร้องให้รักเธอ..